ای دل من شد

یار کسی که مرا تنها گذاشت

تنهای تنها

چکار کنم  که جز خودم

یاری ندارم

فربد خسروی

برید به ادامه ی مطلب

                                        که من را گرفتار عشق خود کردی

عشقی که روحم را آزار می داد

                                         واقعا عشق چیست که انسان ها را گرفتار خود کرده

            گره ای که هیچ وقت باز نمی شود

                                                  این گره جز عشق  نیست 

از فربد خسروی                                                            

نسیم هایی که در سحرگاهان می وزد

شکوفه هایی که گل می شوند

چمن هایی که سبز طبیعت را به خود گرفته اند

چطور می شود این همه زیبایی را دید

که امکان پذیر نیست

فقط در رویاها

رو یاهایی که برای انسان های نیک به واقیت تبدیل می شود

انسان های که با پندار نیک بهشت را می بینند

آیا این جور انسان هایی وجود دارد؟

هر چند سوالی دشواری است

ولی جایی امید است

امیدی که هیچ وقت از بین نمی رود

امید است که زندگی را روشن می کند

از فربد خسروی 

پرده

پنجره ام به تهی باز شد

و من ویران شدم

پرده نفس می کشید

دیوار قیر اندود!

از میان برخیز.

پایان تلخ صدا های هوش ربا!

فرو ریز.

لذت خوابم می فشارد

فراموشی می بارد

پرده نفس می کشد

شکوفه های خوابم می پژمرد.

تا دوزخ ها بشکافند

تا سایه ها بی پایان شوند

تا نگاهم بی پایان گردد

در هم شکن بی جنبشی ات را

و از مرز هستی من بگذر

سیاه سرد بی تپش گنگ!

ثانیه تا ثانیه شمردم

تا عمری برایم نماند

عمری که به پلیدی آلوده شده بود

عمری که زندگیم را سیاه کرد

نفس های آخرم بود

که روحم را به برزخ دادم

از:فربد خسروی

هیچ وقت نتوانستم عشق را درک کنم

کلمه ای که وقتی به گوش می رسید

انسان ها مانند گل قرمز می شدند

گلی که وابسته به خدا بود

گلی که با یک نسیم پر پر می شد

گلی که وابسته به عشق بود

از :فربد خسروی

راه رفتم

ذه جایی رسیدم

جایی که هیچکس نبود

جایی ک سکوت خلوت کرده بود

قدم های خود را حس کردم

دیگر نتوانستم راه بروم

برخورد کردم با جایی که سیاهی مرا فراگرفت

                           جهنم را دیدم

جایی که انسان ها سوخته بودند

آتش مرا فرا گرفت

سوختم

سوختم به کارهایی که کردم

سوختم به حال خودم

جونم را دادم تا زندگی دردآورم را حس نکنم

از: فربد خسروی